‘Supergirl’ via Warner Bros.
Milly Alcock is bij het grote publiek vooral bekend van haar rol als Rhaenyra Targaryen in House of the Dragon (2022– ). Daar liet ze al zien over flink wat acteertalent te beschikken. Na een korte introductie in Superman (2025) krijgt Alcock nu haar eerste grote Hollywood-hoofdrol in Supergirl (2026). De film wordt geregisseerd door Craig Gillespie – misschien niet de bekendste naam uit Hollywood, maar wel een regisseur met een respectabele staat van dienst. Met films als I, Tonya (2017), Cruella (2021) enDumb Money (2023) bewees Gillespie dat hij publieksfilms kan combineren met een eigen stijl. Toch zorgde de aankondiging van Supergirl voor enige verbazing. Het is immers pas de tweede film binnen de nieuwe DCU en James Gunn had ook kunnen kiezen voor grotere namen als Batman of Wonder Woman. Dat zou maar één ding moeten betekenen: er ligt een ijzersterk concept aan de basis, maar weet Gillespie dat ook daadwerkelijk naar het scherm te vertalen?
Op zoek naar een eigen identiteit
De film opent met een verrassend luchtige toon. Dat is opvallend, want vooraf werd juist gesproken over een donkerdere en rauwere versie van het personage. Dat rauwe randje is zeker aanwezig, maar het serieuzere aspect blijft lange tijd op de achtergrond. De eerste akte voelt zelfs onmiskenbaar aan als Guardians of the Galaxy (2014). Gelukkig kiest Supergirl uiteindelijk voor een meer eigen identiteit. Wanneer schurk Krem de hond Krypto vergiftigt, reist Kara door het universum op zoek naar een tegengif én naar wraak. Daarbij krijgt ze gezelschap van Ruthye, die eveneens een persoonlijke rekening met Krem heeft nadat hij haar familie vermoordde. Het resultaat is een verhaal dat functioneert, maar zelden weet te verrassen.
Milly Alcock draagt de film
Supergirl is een film van uitersten. Voor ieder sterk punt lijkt er ook een duidelijke tekortkoming te zijn. Alleen ligt de balans niet helemaal gelijk: wat goed is, is zelden fantastisch, terwijl de zwakke punten soms flink opvallen. Toch zijn er genoeg positieve elementen. Milly Alcock zet een sterke Kara neer, die duidelijk verschilt van Superman. Vooral de scènes waarin haar verleden wordt verkend, behoren tot de hoogtepunten van de film en het is eigenlijk jammer dat hier niet meer van te zien is. De val van Krypton krijgt een nieuwe invalshoek en ook Kara’s vader, Zor-El, gespeeld door David Krumholtz, speelt daarin een interessante rol. Daarnaast bevat de film enkele indrukwekkende special effects scènes, zijn de actiescènes verrassend sterk voor een 12+ film en zorgt Jason Momoa als Lobo voor extra energie zodra hij op het scherm verschijnt.
Niet iedere strijd is even boeiend
Helaas heeft Supergirl ook duidelijke tekortkomingen. De eerder genoemde Krem, gespeeld door Matthias Schoenaerts, is daar misschien wel het grootste voorbeeld van. Als de schurk van de film weet hij nauwelijks indruk te maken. Zijn karakter mist diepgang, krijgt weinig interessante eigenschappen mee en voelt vooral aan als een standaard superhelden schurk die we al talloze keren eerder hebben gezien. Daardoor staat er nooit echt iets op het spel. Het hoofdverhaal, waarin Supergirl en Ruthye jacht maken op Krem, weet daardoor ook niet altijd te boeien en kent meerdere momenten waarop het vooral wachten is tot de volgende belangrijke scène zich aandient. Ook de muziek laat kansen liggen. Waar de soundtrack van Superman een belangrijke bijdrage leverde aan de emotie en grootsheid van de film, blijft de score van Supergirl opvallend vlak. De muziek is zeker niet slecht, maar voegt zelden iets extra’s toe aan wat er al op het scherm gebeurt.
Een onvolmaakte start voor Supergirl
Al met al is Supergirl een vrij middelmatige film geworden. Er zit genoeg in om te waarderen: Milly Alcock zet een sterke hoofdrol neer, de achtergrond van Kara is interessant uitgewerkt en er zijn momenten waarop de film laat zien hoeveel potentie er in dit personage schuilt. Maar tegenover ieder sterk punt staat vrijwel direct een zwakte. Het verhaal weet niet altijd te boeien, de schurk maakt weinig indruk en ook op emotioneel vlak blijft de film achter bij wat mogelijk was geweest. Daardoor zal Supergirl voor de één net een voldoende zijn, terwijl de ander de film als een teleurstelling zal ervaren. Het veelbelovende concept achter de film komt uiteindelijk niet volledig uit de verf. Eén ding is echter zeker: voor fans van Kara Zor-El duurt het niet lang voordat ze haar weer terugzien. Milly Alcock keert namelijk terug als Supergirl in Man of Tomorrow (2027), die vanaf 9 juli 2027 in de bioscoop verschijnt.
Beoordeling: 2.5* / 5